Rodzina Zobacz

Uratowane małżeństwo

Cze 17, 2019 Świadectwo

Pani psycholog pewnego dnia powiedziała do mnie: „Nie dzisiaj, nie jutro, może to będzie za tydzień, za rok, za 10 lat, ty odejdziesz z córką z tego domu…”. I tak się stało.

Razem z moim mężem zawarliśmy sakrament małżeństwa w lipcu 2006 r.

Szczęście i radość, które mieliśmy wówczas w sercu, były ogromne. W 2007 r. przyszła na świat nasza kochana córka. Dla nas Kościół był wtedy zwykłą instytucją, właściwie nie chodziliśmy na Msze św., bo wszyscy, z którymi przebywaliśmy na co dzień, tak robili i wydawało mi się, że to normalna sytuacja.

Zarabialiśmy pieniądze, wybudowaliśmy skromny, ale ładny domek w pobliżu rodziców mojego męża. Ale nasza miłość bardzo szybko gasła.

Brak rozmów i wzajemnego zrozumienia, a w końcu codzienne awantury to była norma w naszym domu.

Zamiast do kościoła, zaczęłam chodzić do psychologa i mówić mu o swoich problemach małżeńskich. Pani psycholog pewnego dnia powiedziała do mnie:

„Nie dzisiaj, nie jutro, może to będzie za tydzień, rok, za 10 lat, ty odejdziesz z córką z tego domu…”.

I tak się stało. 14 lutego 2013 r. spakowałam się, zabrałam córkę i przeprowadziłyśmy się do moich rodziców. Moja złość na męża była wówczas nie do opisania. Mijały tygodnie, a ja miałam cichą nadzieję, że mój małżonek przyjdzie do mnie, porozmawia, że powie mi:

„Kocham cię, wracaj”…

Ale nie zrobił tego… Postanowiłam wtedy napisać pozew o rozwód, mając nadzieję, że mój mąż się przez to otrząśnie. Jednak moja nadzieja okazała się płonna…

Wzięliśmy rozwód cywilny i każdy poszedł w swoją stronę. Oboje byliśmy nieprzejednani… Wyprowadziłam się z córką od swoich rodziców i zamieszkałam w większym mieście w wynajmowanym mieszkaniu.

Przez internet poznałam „cudownego mężczyznę”, który po krótkim czasie okazał się strasznym człowiekiem…

Mój mąż związał się także z inną kobietą. Ta sytuacja doprowadziła do wielkiego cierpienia, które sobie sami stworzyliśmy. Postanowiłam wtedy, że już nigdy z nikim się nie zwiążę.

Grzech, który nosiłam wówczas w sercu, był tak wielki, że nie miałam sił do normalnego życia, wszystko oceniałam negatywnie. Pewnego dnia wieczorem zaczęłam modlić się prostymi słowami:

„Jezu, ja kocham mojego męża, nie mam sił, już jest za późno, proszę, pomóż mi, bo nie daję rady…”.

Moja córka widziała, jak szlochałam. Powiedziała wtedy:

„Mamo! Tatuś nas kocha”.

Dzieci widzą dużo. Przypomniała mi się moja koleżanka, która kiedyś powiedziała:

„Masz problemy, idź do kościoła. Bóg Ci pomoże”.

Teraz te słowa mocno utkwiły w mojej pamięci. Po kilku dniach zadzwonił mój mąż i poprosił mnie o spotkanie. Zgodziłam się. Rozmawialiśmy długo. Nasza córka była szczęśliwa, widząc nas razem.

I tak z tygodnia na tydzień zaczęliśmy znowu być rodziną. Mój mąż wrócił do nas. Gdy widział, że co niedzielę chodzimy z córką do kościoła, ubrał się po prostu i dołączył do nas. Moja radość była tak ogromna, że nie umiem jej opisać.

Musimy wiele odbudować i wiele się jeszcze nauczyć. Każdego dnia dziękuję Panu Jezusowi, że uratował moje małżeństwo. To On sprawił, że jesteśmy znowu szczęśliwi.

Kamila

Podobne treści znajdziesz w naszym sklepie:

Modlitwnik dla małżonków i rodziców	s. Maria KwiekPrzymierze małżeńskieWybierz więc życie