Wiara Zobacz

Duchowa adopcja dziecka poczętego

Kwi 09, 2018 Jan Gaspars

9 kwietnia 2018 r. świętujemy uroczystość Zwiastowania Pańskiego, obchodzoną też jako Dzień Świętości Życia. Jest to szczególny dzień, w którym co roku wielu katolików podejmuje wielkie i szlachetne dzieło duchowej adopcji dziecka poczętego. Nie zmarnujmy tego czasu, ale skorzystajmy z danej nam przez Boga sposobności do budowania cywilizacji życia i czynienia bliźnim dobra i miłosierdzia.

„Chociaż prawda o człowieczeństwie dziecka poczętego zakorzeniona jest w Biblii i jest niepodważalnym elementem nauczania Kościoła, do tej prawdy można także dojść używając rozumu, pod warunkiem, że będziemy się kierować wolą poznania prawdy” – napisał ks. abp Stanisław Gądecki („Kochamy każde dziecko”, Informator Polskiej Federacji Ruchów Obrony Życia, 2017 r.).

Oto jak o bezcennej wartości ludzkiego życia i o potrzebie walki w jego obronie w Jasnogórskich Ślubach Narodu Polskiego pisał z kolei prymas Stefan Wyszyński:

„[Matko Boża] – przyrzekamy Ci, z oczyma wpatrzonymi w Betlejemski Żłóbek, że odtąd staniemy wszyscy na straży budzącego się życia. Walczyć będziemy w obronie każdego dziecięcia i każdej kołyski równie mężnie, jak ojcowie nasi walczyli o byt i wolność narodu, płacąc obficie własną krwią. Jesteśmy gotowi raczej śmierć ponieść, aniżeli śmierć zadać bezbronnym. Dar życia uważać będziemy za największą łaskę Ojca Wszelakiego Życia i za najcenniejszy Skarb Narodu”.

A papież Franciszek dodaje:

„Jesteśmy wezwani do obrony i otaczania bezpieczeństwem życia ludzkiego, zwłaszcza w łonie matki, w okresie niemowlęctwa, starości i niepełnosprawności fizycznej lub psychicznej”.

Modlitwa ratuje od aborcji

Niezwykle poruszające świadectwo napisała pani Helena:

„Zawsze chciałam urodzić dziecko, szczególnie pragnęłam, aby to była dziewczynka. Nawet w sercu nosiłam jej imię, Weronika. Niestety, nie dane mi było zaznać tego szczęścia.

Kiedyś dowiedziałam się o kobiecie planującej dokonanie aborcji. Natychmiast podjęłam duchową adopcję dla uratowania jej dzieciątka. Po kilku miesiącach ponownie usłyszałam o niej, że jednak urodziła.

Udało mi się dowiedzieć, jaki jest jej adres zamieszkania, pod który udałam się z zakupioną wyprawką dla niemowlęcia. Wielka była moja radość i zdziwienie, kiedy pochylony nad niemowlęciem jej starszy brat powiedział do mnie:

»Ładną mam siostrzyczkę, ma na imię Weronika«.

Myślę, że spełniło się moje marzenie” (Informator Fundacji Małych Stópek w Szczecinie).

Wspaniałe jest to, że tak naprawdę nigdy nie wiemy, jakie dziecko uratujemy. Tylko Bogu jest ono wiadome – Bóg sam je nam wybiera.

Jakaż niezwykła satysfakcja pojawia się jednak wówczas, gdy po jakimś czasie dowiadujemy się, że u naszych sąsiadów lub znajomych przyszło na świat dziecko, którego narodziny wcale nie były przesądzone. Może to właśnie nasza modlitwa sprawiła, że została mu dana szansa na życie.

Czym jest duchowa adopcja?

Duchowa Adopcja Dziecka Poczętego Zagrożonego Zagładą (oficjalna nazwa) nie stanowi normalnej adopcji w prawnym tego słowa znaczeniu. Stanowi ona formę duchowej opieki nad dzieckiem zagrożonym zabiciem w łonie matki. Wyrażana jest ona osobistą modlitwą o ocalenie życia jednego dziecka wybranego przez samego Dawcę Życia – Boga.

Adopcja ta trwa przez cały okres wzrostu dziecka w łonie matki, czyli przez 9 miesięcy. Zobowiązanie adopcyjne poprzedza wypowiedzenie słów roty przyrzeczenia. Następnie przez cały okres adopcji odmawia się codziennie jedną tajemnicę różańca świętego.

Kto może dokonać duchowej adopcji?

Duchowej adopcji może dokonać każdy, kto czuje potrzebę duchowego wsparcia i ochrony dzieci, których życie jest zagrożone.

Taka praktyka religijna jest też zalecana osobom wchodzącym w związki małżeńskie, młodym małżonkom, pracownikom położnictwa oraz szczególnie osobom, które dokonały aborcji, do niej namawiały, lub wręcz przymuszały. Jest ona również skierowana do osób duchownych, członków wspólnot przyparafialnych oraz poradni przedmałżeńskich i rodzinnych.

Jakie korzyści płyną z podejmowania duchowej adopcji?

Podejmowanie duchowej adopcji ma odwodzić od zamiaru popełnienia aborcji lub niszczących ludzkie zarodki praktyk in vitro. Ma ono również służyć kształtowaniu postaw prorodzinnych.

Osobom, które popełniły grzech aborcji czy in vitro, lub w jakiś sposób w nim uczestniczyły, duchowa adopcja pozwala odzyskać spokój ducha lub uleczyć z tzw. syndromu postaborcyjnego.

Duchowa adopcja umacnia ludzi w zdrowych zasadach moralnych, buduje w rodzinie i społeczeństwie poczucie więzi, wzajemnej miłości, bezpieczeństwa i solidarności.

Warunki przystąpienia

Duchową adopcję rozpoczyna się od wypowiedzenia słów roty przyrzeczenia, które powinno być złożone w uroczysty sposób w kościele.

Na stronie duchowa-adopcja.pl znajduje się spis parafii, w których można złożyć uroczyste przyrzeczenie. Lista ta zawiera również nazwiska księży proboszczów, którzy utrwalili dzieło duchowej adopcji, wprowadzając stałe terminy uroczystych przyrzeczeń adopcyjnych.

Przyrzeczenie adopcyjne można warunkowo składać również prywatnie, przed krzyżem lub świętym obrazem, najlepiej w jakieś maryjne święto.

„Takie »prywatne« przyrzeczenie składamy wówczas, gdy nie ma warunków do uroczystego złożenie go w kościele (takie sytuacje usprawiedliwiane są np. chorobą, podeszłym wiekiem, niepełnosprawnością, uwięzieniem, pracą na morzu, skoszarowaniem w wojsku, znaczną odległością miejsca zamieszkania kandydata od kościoła sprawującego liturgię przyrzeczeń adopcyjnych).

Złożenie przyrzeczenia powinny poprzedzać rekolekcje, dni skupienia lub przynajmniej ustna informacja na temat podejmowania i praktyk duchowej adopcji podawana przed złożeniem ślubowania.

Duchowa adopcja może być podjęta jeden raz, ale może też być podejmowana cyklicznie, co 9 miesięcy, jednak zawsze po wypełnieniu poprzednich zobowiązań.

Każdorazową nową duchową adopcję powinno poprzedzać nowe przyrzeczenie.

Adoptujemy każdorazowo tylko jedno nieznane nam, a zagrożone aborcją dziecko. Pan Bóg-Dawca Życia zna jego imię i On sam nam je wybiera.

Postanowienia dodatkowe (dodatkowe praktyki) są uzupełnieniem duchowej adopcji. Są dobrowolne, lecz są chętnie widziane i praktykowane, ponieważ często stanowią potrzebę większego zadośćuczynienia, dziękczynienia, bądź wyproszenia łask u Bożej Opatrzności.

Żeby podjęte postanowienia praktyk skutecznie i do końca wykonać, najlepiej jest podjąć jedną lub najwyżej dwie praktyki.

Może się zdarzyć, że zapomnimy lub zaniedbamy nasze zobowiązania adopcyjne. Długa przerwa, na przykład miesięczna, przerywa duchową adopcję i wymaga podjęcia jej od początku. Należy wtedy odbyć spowiedź, ponowić przyrzeczenia i starać się je dotrzymać.

W wypadku krótkiej przerwy należy duchową adopcję kontynuować, przedłużając praktykę o ilość dni opuszczonych” (http://www.duchowa-adopcja.pl).

Więcej informacji na temat duchowej adopcji na stronie: duchowa-adopcja.pl oraz na stronie Fundacji Małych Stópek: dlazycia.info


Rota przyrzeczenia Duchowej Adopcji

Najświętsza Panno, Bogurodzico Maryjo, wszyscy Aniołowie i Święci. Wiedziony pragnieniem niesienia pomocy nienarodzonym, postanawiam mocno i przyrzekam, że od dnia… biorę w duchową adopcję jedno dziecko, którego imię jedynie Bogu jest wiadome, aby przez 9 miesięcy, każdego dnia, modlić się o uratowanie jego życia oraz o sprawiedliwe i prawe życie po urodzeniu. Amen.

Moimi zobowiązaniami adopcyjnymi będą:

  • jedna tajemnica różańca świętego
  • moje dobrowolne postanowienia
  • oraz poniższa codzienna modlitwa „Panie Jezu”, którą teraz po raz pierwszy odmówię

Modlitwa codzienna

Panie Jezu, za wstawiennictwem Twojej Matki, Maryi, która urodziła Cię z miłością, oraz za wstawiennictwem świętego Józefa, człowieka zawierzenia, który opiekował się Tobą po urodzeniu – proszę Cię w intencji tego nienarodzonego dziecka, które duchowo adoptowałam/łem, a które znajduje się w niebezpieczeństwie zagłady. Proszę, daj rodzicom miłość i odwagę, aby swoje dziecko pozostawili przy życiu, które Ty sam mu przeznaczyłeś. Amen.

Podobne treści znajdziesz w naszym sklepie:

Przyszliśmy na świat, by nigdy już nie umrzećŻycie jest cudemWybierz więc życie